Historia

1654 – Wolf Aleksander von Stosch ofiaruje grunt i stodołę na świątynię po zamknięciu kościołów ewangelickich w księstwie głogowskim.

1656 – Książę legnicki Ludwik IV pozwala na budowę świątyni.

1670–1680 – Rozbudowa kościoła, ukończenie wieży.

1684–1688 – Powstanie wystroju wnętrza.

Pokój westfalski z 1648 r. ustanowił, że prawie cały Śląsk, jako kraina podległa Habsburgom, miał być katolicki. Wkrótce na jego obrzeżach powstały tzw. kościoły graniczne, gdzie na nabożeństwach gromadzili się wierni ze śląskich gmin ewangelickich.

Świątynia to świetny przykład budownictwa protestantów na Śląsku w okresie kontrreformacji. Wybudowana została z drewna w konstrukcji szkieletowej z wypełnieniem szachulcowym (plecionka wiklinowa lub drewniana, oblepiona mieszaniną gliny i słomy). Jednonawowy korpus od strony prezbiterium zamknięty został wielobocznie, a od zachodu dobudowano wieżę (1670) nakrytą barokowym hełmem z prześwitem

Dla pomieszczenia możliwie największej liczby wiernych dużą część wnętrza zajmują empory (wewnętrzne galerie, trybuny). Pośrodku wznosi się kolumna w kształcie palmy – symbolu zwycięstwa i przetrwania. Jej korona zakrywa otwory w stropie, umożliwiające słuchanie nabożeństwa wiernym na poddaszu.

Około 1680 r. powstała dekoracja malarska na stropie, ścianach i podporach, wyrażająca w ogólnym zarysie tryumf Chrystusa i jego gminy, wiarę w opiekę Bożą i radość z uzyskanego pokoju. Cykl rozpoczynają sceny z życia Chrystusa w zamknięciu empory południowej, dalej łączone ze scenami starotestamentowymi i emblematami, tj. przedstawieniami składającymi się z motta u góry, a poniżej obrazu i wiersza objaśnienia.

Barokowy ołtarz główny pochodzi z początku XVIII w. Około 1680 r. powstały chrzcielnica i ambona, ta ostatnia z malowanymi scenami Jonasza przed bramami Niniwy, Wywyższenia węża miedzianego i Snu Jakuba na balustradzie schodów oraz postaciami Ewangelistów i Mojżesza na koszu a zmartwychwstałego Chrystusa na baldachimie.